Could we here?

This small film shows the joy of women and children when having guests. In the village of Utabwalero in Malawi. I was there with a colleague from 'Friends of Dickson' for the agriculture projects we do in the area.
Singing and dancing is in their genes so it seems. I was invited to join, which I did of course. It was hilarious and special. It made me wonder; how happy are we when having guests? How do we show that? How do we share happiness? Is happiness related to wealth? The answer to the last question is 'no'. For these people are among the poorest in the world; living from less than 2$ a day. I think we can learn from these women never to take anything for granted, and give more attention to our relationships than to our possessions. As Epiphano Chifumbi, a Malawian cathechist, expresses: a human being is a human being in relation to others.

Belonging

Another way of getting the same message about the importance of community living and caring for our environment is this children's book by Jeannie Baker.
In a great sequence of the same view through a bedroom window we see the neighbourhood develop. We first see a kind of decline with half-broken advertisement boards, damaged walls and more concrete than green. Suddenly we see more children, more friendliness and an increase of green. A communal garden, a playground and elderly people as well as families. We also see the child who's window we look through grow up. We see how she develops her identity, individuality and.. a sense of belonging.
And the images are so wonderfully made; each is a collage a made with mixed materials. Textile, wood, carton, clay etc.
A brilliant idea and a brilliant design. With a simple, important and positive story about (urban) life.

My Green City

Th subtitle of this book is back to nature with attitude and style. And indeed it contains a great attitude and a strong style. It's full of urban initiatives that bring nature back into cities. Guerilla gardens, pop-up outdoor restaurants, a vintage plant shop, rooftop beehives, educational projects....it makes you, me at least, want to be part of every page! It's such a great development, and it's growing fast. It makes people think, it makes people smile, it brings a new way of neighbourhood living, a sense of community and it makes you feel a sustainable lifestyle is actually easier in a city than in the countryside. That is good news, for urbanisation is also a fast-growing development.
This book should be on the desk of every urban developer, every city councillor and every designer. This green city is the city we should aim for.

Flora Celtica - plants and people in Scotland

This book is a wealth of information. And a source of inspiration for me. The evolving relation between humans and plants. In my continuing research for crafts and lifestyle in the remote Western Isles of Scotland I encountered many of the issues described in this book.
Weaving with twigs, dying wool with leaves, flower buds and roots, insulating and thatching with grasses, enriching nutrition value with seaweeds, ropes made from heather etcetera. The use of plants has a rich history and a wide variety of uses.
The book is clearly divided into chapters about the elements in the ongoing relation with plants and trees. Food and drink, homes, transport, health, culture, farming, economy, crafts and environment. lavishly illustrated. It's also a treasure, for much is in decay.
The authors are William Milliken and Sam Bridgewater; both (ethno)botanical specialists.

• Which type of lichen makes the best orange dye?
• What plants did our ancestors use for healing wounds?
• How do you make a traditional dish from carrageen seaweed?
• Why is it still considered unlucky to cut down a rowan tree?
• When is the best time to cut heather for thatching a house?

With books such as this some of the knowledge and skills may be kept for the future. And will hopefully get back into bloom. Not for being nostalgic but for being aware of the richness around us, and the need to take good care of our planet.

Threads of Feeling

Occasionally the catalogue of an exhibition is better than the exhibition itself. To my belief that's the case here. The theme of the exhibition, which was in London's Foundling Museum in the early spring, is heartbreaking. Textile tokens from the museum's archives. Tokens left by young mothers who brought their babies to the foundling hospital in the eighteenth century as the only trace for possible future contact. Most children stayed in the hospital for the rest of their lives until they went to work somewhere. If contact between mother and child ever was restored is hard to tell. The museum has around 5000 swatches, stapled together with a letter in which was written the age, the possessions and the sex of the baby. The catalogue gives an in-depth view into the historical background and is written by John Styles. The beautiful photographs and details of eighteen-century prints are a great illustration of the story.
5000 Swatches means 5000 heartbreaking stories of lost love, despair and hope. In the swatches you can see the sign of the times. Symbols, fashion, living standard, crafts. All kinds of fabric such as silk, wool, cotton and linen. Ribbons, embroidery, patterns; all so delicate!
In the eighteenth-century song 'Oh dear, what can the matter be' we hear about the emotional significance of ribbons:
He promis'd to buy me a pair of blue stockings
a pair of blue garters that cost him but two pence
he promis'd to bring me a bunch of blue ribbons
to tie up my bonny brown hair.
Ribbons in favourite colours were worn as material emblems of attachment.
I'm very attached to this book!

revolution

What's going on in Egypt and other countries in the Middle East is amazing. From here it seems as if it's a revolution of the people. Men and women of all ages, levels of education and religions are together in this. Democracy, freedom of speech and an end to corruption is their main demand. It turned into a chaos yesterday, and we do not know yet the result of this. It's still hard to read anyway.
I found a Welsh proverb which expresses the hope of all this:
A seed hidden in the heart of an apple is an orchard invisible.
(photo's by Liza Crowley Judson)

TEDxWomen

It was great to be part of TEDxWomen recently. Here's my speech. In Dutch.

TEDxWomen talk 8 december 2010.

Een artikel in NRC, ruim 5 jaar geleden. Over een dorp in Afrika, en hoe je daar leeft. Van 1 dollar per dag. Het raakte me. Ik wilde iets doen. Naast veel ben ik ook textielontwerper en ik startte een ontwerpproject. Met stylisten en ontwerpers hier, om iets nuttigs te maken voor de mensen daar. Vanwege het nut, en vanwege de verbinding.
Daarna werd ik door de schrijver van het artikel als bestuurslid van een nieuwe stichting gevraagd, en konden wij het geld besteden wat binnenstroomde vanwege het artikel.
Sindsdien zit ik er tot over mijn oren in de agrarische ondersteuning en ben ik inmiddels 2x afgereisd naar het afgelegen plattelandsgebied in Malawi. Naar Dickson, zo heet het dorp.

Het betekent veel praten, veel huisbezoeken afleggen en akkers bekijken. We logeren in het dorp. Ik in mijn piepkleine tentje, en mijn collega Dick Wittenberg met de tolk in iemands huisje.
We blijven een week, want na een week voel je eigenlijk teveel. Want zonder dat je het merkt heb je als gast een hele hofhouding achter je. Die voor je koken, je badwater verwarmen, je afwas doen en je afspraken regelen.

Ik nam de eerste keer wat breipennen en wol mee. Malawi is geen land van ambachten, 80% van de inwoners zijn boeren. Maar ik wilde het gewoon proberen.
Vrouwen hebben een nogal ondergeschikte positie in de samenleving, en het leek me goed en leuk om op een andere manier met hen in contact te komen.

De eerste breiles was op een middag dat het zachtjes regende. Vanwege de regen vond de les plaats in een tabaksschuur. Al snel zat de schuur vol.
Ik leerde ze steken opzetten, de eerste steken breien, en foutjes herstellen. Vrouwen van alle leeftijden sloten zich aan, hielpen elkaar en we hadden enorme pret. Toen er niet genoeg breipennen meer waren werden fietsspaken gehaald.

Gedurende mijn verdere verblijf was er elke dag op een andere plek een breiles; gewoon waar al wat vrouwen zaten. Ik sloot me aan, en dan sloten steeds meer vrouwen zich aan.

We zagen als we door het dorp liepen ook vrouwen samen zitten breien.
Dat samen, dat maakte me blij. Want wie in het dagelijks leven weleens met de nek wordt aangekeken omdat ze gescheiden is, of bij het armere deel van het dorp hoort, die zou je zomaar kunen leren hoe je steken op moet zetten. Allerlei standsverschillen vallen weg.
Tijdens het breien voeren we lange gesprekken. De tolk Chifumbi, in zijn dagelijks leven cathecheet, is een man, maar hij is zo’n kameleon dat de vrouwen gewoon openhartig kunnen zijn over vrouwenzaken en we werkelijk onze levens uit kunnen wisselen.

Bij vertrek de eerste keer beloofde ik dat ik voor wol en pennen zou zorgen, maar niet voor de rest van mijn leven. Dat zou ook niet goed zijn. Maar ik vroeg na thuiskomst aan alle mensen om mij heen om overgebleven bollen wol en breipennen. Het stroomde van alle kanten binnen. Enorme hoeveelheden, wat geweldig was dat! Ik stuurde alles op naar Willem, onze contactpersoon, een geweldige Witte Pater die al 39 jaar in Malawi woont. Ook stuurde ik basispatronen mee voor een vest, trui en muts.

Afgelopen voorjaar gingen we weer.
Het was fantastisch om terug te komen. Om mensen opnieuw te zien, om contacten uit te bouwen. Ik kreeg bij aankomst dit mutsje op mijn hoofd, wat de vrouwen voor mij hadden gebreid!
Het gaat goed met het dorp, en de dorpen in de omgeving. Door de ondersteuning zijn de oogsten verdubbeld, is de kennis toegenomen en kunnen er buffers worden opgebouwd voor magere tijden.
Er werd overal gebreid, en ik kreeg een modeshow met wat de vrouwen allemaal gemaakt hadden.

Het project is bijna klaar, na 5 jaar wilden wij overbodig zijn en dat lijkt te lukken. Het is een project geworden om trots op te zijn, mensen om trots op te zijn.
Maar die vrouwen, daarop ben ik nog het meest trots. Ze hebben elkaar geholpen, ze breien van alles wat ze niet van mij hebben, ze zijn bezig hun eigen kleine business op te zetten door in opdracht te breien, en ze maken zich als groep ook sterker.

Je plant zaadjes, je weet niet of ze tot wasdom komen, maar deze zijn in goede, Malawiaanse aarde gevallen, en ze hebben ook mij voorgoed veranderd.

a messag for the climate summit in Cancun!

Great actions through 350.org. More on their website.